හොල්මන් පවුල

බැඳීම (The Binding) රවින් කියන්නේ කොළඹ කාර්යබහුල බැංකු කළමනාකරුවෙක්. ඔහුගේ බිරිඳ ශානිකා සහ එකම දියණිය දස හැවිරිදි නෙත්මි සමඟ ඔවුන් ජීවත් වුණේ නාවල, නවීන පන්නයේ නිවසක. ඔවුන්ගේ ජීවිතය සාමාන්‍ය පරිදි ගෙවී ගියා. සති අන්තයක ගාල්ලේ සංචාරයක නිරත වූ රවින්, ගාලු කොටුවේ පිහිටි පැරණි, දූවිලි බැඳුණු පුරාවස්තු කඩයකින් අපූරු දෙයක් දුටුවා. එය අඟල් අටක් පමණ උස, තද කළුවර ලීයෙන් කළ, සංකීර්ණ කැටයම් සහිත කුඩා පෙට්ටියක්. එහි අගුලක් හෝ මිටක් තිබුණේ නැහැ; එය මුද්‍රා තබා ඇති බවක් පෙනුනා. "මේක හරිම ලස්සනයි නේද, දූට ස්වර්ණාභරණ දාලා තියන්න," රවින් එය මිලදී ගත්තේ එහි අඳුරු ඉතිහාසය ගැන කිසිත් නොදැනයි. කඩයේ මුදලාලි එය විකුණුවේ පුදුමාකාර අඩු මුදලකට, හරියට එයින් ගැලවීමට අවශ්‍ය වූවාක් මෙනි. නෙත්මි ඒ පෙට්ටියට බෙහෙවින් ආශා කළා. ඇය එය තම කාමරයට ගෙන ගොස්, කොට්ටය යට සඟවා ගත්තා. වෙනස්කම් ආරම්භ වූයේ එදින රාත්‍රියේ සිටයි. පළමුව, නෙත්මි රාත්‍රියට තනිවම මුමුණන්නට පටන් ගත්තා. ඇය කාටදෝ කතා කරනවාක් මෙන්, ඒ කුඩා ලී පෙට්ටිය අත ගාමින් සිටියා. "දූ, ඔයා කාත් එක්කද කතා කරන්නේ?" ශානිකා ඇසූ විට, නෙත්මි ගැස්සී, පෙට්ටිය පපුවට තුරුළු කර ගත්තා. "කාත් එක්කවත් නෑ, අම්මි. මේක මගේ යාළුවා," ඇය කීවේ අමුතු, ගොරෝසු ස්වරයකිනි. දින කිහිපයක් ගත විය. නෙත්මි පාසල් යාම ප්‍රතික්ෂේප කළා. ඇය ආහාර ගැනීම නැවැත්තුවා. ඇගේ කාමරය නිතරම අඳුරේ තිබූ අතර, එතැනින් කුණු වූ මස් ගඳකට සමාන, අප්‍රසන්න ගන්ධයක් හමන්නට විය. "නෙත්මි, මේ පෙට්ටිය මට දෙන්න!" දිනක් රවින් බලහත්කාරයෙන් එය ගැනීමට උත්සාහ කළේය. "නෑ! ඒක මගේ! ඒක මට ඕනේ!" නෙත්මි කෑගැසුවේ ඇගේ කටහඬින් නොවේ. එය ගැඹුරු, පිරිමි කටහඬවල් දෙකක් එකට කතා කරන්නාක් මෙන් ඇසිණි. ඇය රවින්ව තල්ලු කළ අතර, ඔහු පුදුමයට පත් කරවමින්, ඒ කුඩා දැරියගේ සිරුරේ වූ අසාමාන්‍ය ශක්තියෙන් රවින් කාමරයේ අනෙක් පසට විසි වී ගියේය. බියට පත් රවින් සහ ශානිකා, වෛද්‍යවරුන් සහ මනෝ වෛද්‍යවරුන් වෙත දියණියව ගෙන ගියහ. ඔවුන් පැවසුවේ ඒ සියල්ල "මානසික ආතතිය" බවයි. නමුත් තත්ත්වය දරුණු අතට හැරෙමින් තිබුණි. දිනක් රාත්‍රියේ, නිවස පුරා මී මැස්සන් වැනි කුඩා කෘමීන්ගෙන් පිරී ගියේය. ඔවුන් පැමිණියේ කොහෙන්දැයි කිසිවෙකු දැන සිටියේ නැත. ශානිකා නෙත්මිගේ කාමරයට දුව ගිය විට, ඇය දුටු දර්ශනයෙන් ඇගේ හදවත නතර විය. නෙත්මි ඇඳ මත දණ ගසාගෙන, තම උගුර තුළට අත දමා යමක් ගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටියාය. ඇය වමනය කරන්නට වූ අතර, ඇගේ කටින් පිට වූයේ ලේ හෝ ආහාර නොව, ජීවමාන, කළු පැහැති මී මැස්සන් රංචුවකි. ඒ සමඟම, නෙත්මිගේ සිරුර අස්වාභාවික ලෙස ඇඹරෙන්නට පටන් ගත්තේය. ඇගේ අස්ථි කැඩී යනවාක් මෙන් ශබ්ද නැගුණි. "මට උදව් කරන්න!" ඇය තම දෑස් සම්පූර්ණයෙන්ම කළු පැහැ ගැන්වී තිබියදී කෑගැසුවාය. බලාපොරොත්තු සුන් වූ ශානිකාගේ මව, පැරණි විශ්වාස දැඩිව ඇදහූ කාන්තාවක් වූ අතර, ඇය වහාම කීවේ, "මේක දොස්තරලාට සනීප කරන්න බෑ. මේක මහා දරුණු 'දෝෂයක්'. අපි ඉක්මනට තන්තිරිමලේ ඉන්න 'ගුරුන්නාන්සේ' හම්බවෙන්න යන්න ඕනේ," කියාය. ඔවුන් නෙත්මිව රැගෙන අනුරාධපුරයේ දුෂ්කර ගම්මානයක ජීවත් වූ 'මුත්තා ගුරුන්නාන්සේ' වෙත ගියහ. වයෝවෘද්ධ ගුරුන්නාන්සේ නෙත්මිව දුටු සැණින් හිස වැනුවේය. ඉන්පසු ඔහු රවින් ගෙනා ඒ ලී පෙට්ටිය දෙස බැලීය. "අපොයි! තමුසේ මොකක්ද මේ කරගෙන තියෙන්නේ?" එතුමා කෝපයෙන් කීවේය. "මේක සාමාන්‍ය පෙට්ටියක් නෙවෙයි. මේක 'බන්ධන පෙට්ටියක්'. මීට අවුරුදු සිය ගාණකට කලින්, මහා බලගතු යක්ෂණියක්ව (a Dybbuk) මේක ඇතුළට දාලා, මන්ත්‍ර කරලා මුද්‍රා කරපු පෙට්ටියක්. මේ දරුවා ඒකත් එක්ක කතා කරලා, ඒ බැම්ම බිඳලා! දැන් ඒකි මේ දරුවාගේ ශරීරය අයිති කරගෙන!" ගුරුන්නාන්සේ පැවසුවේ එකම විසඳුම 'මහා තොවිලයක්' පවත්වා, ඒ අමනුෂ්‍ය බලවේගය නැවත පෙට්ටිය තුළටම බැඳ දැමීම බවයි. එදින රාත්‍රියේ, ඒ පැරණි වලව්වේ මැද මිදුලේ තොවිලය ආරම්භ විය. බෙර හඬ දසත පැතිර ගියේය. ගුරුන්නාන්සේ මන්ත්‍ර ජප කරන්නට විය. නෙත්මිව පුටුවක බැඳ දමා තිබුණි. "උඹට මාව නවත්තන්න බෑ, கிழவா (මහල්ලා)!" ඇය දෙමළ භාෂාවෙන් ගුරුන්නාන්සේට අපහාස කළාය. "මේ ශරීරය මගේ!" අමනුෂ්‍යයා බලවත් විය. එය තොවිලය කඩාකප්පල් කළේය. ගිනි පන්දම් නිවී ගියේය. බෙර වාදකයින් බියෙන් පලා ගියහ. "මට බෑ! ඒකිගේ බැඳීම මේ දරුවා එක්ක හරිම ශක්තිමත්!" ගුරුන්නාන්සේ වෙහෙසට පත්ව කීවේය. "ඒකිව එළියට ගන්න නම්, ඒකිට වෙන සිරුරක් ඕන... ඒකිව කැමැත්තෙන් බාරගන්න කෙනෙක්!" රවින් තම දියණිය දෙස බැලීය. ඇය වේදනාවෙන් කෙඳිරි ගාමින් සිටියාය. තම දියණිය මිය යනු බලා සිටීමට ඔහුට නොහැකි විය. "ගුරුන්නාන්සේ!" රවින් කෑගැසුවේය. "ඒකිට මගේ ඇඟට එන්න කියන්න! මගේ දරුවව අතාරින්න කියන්න!" "රවින්, එපා!" ශානිකා කෑගැසුවද, ප්‍රමාද වැඩිය. ගුරුන්නාන්සේ අවසන් මන්ත්‍රය ජප කළේය. "මේ දරුවා අතහැර, මේ පියාගේ සිරුරට ඇතුළු වෙයන්!" නෙත්මිගේ සිරුර දරුණු ලෙස ගැස්සී ගියේය. ඇගේ කටින් කළු පැහැති දුමාරයක් වැනි යමක් පිටවී, එය රවින්ගේ මුඛය තුළට ඇතුළු විය. නෙත්මි සිහිසුන්ව පුටුව මත ඇද වැටුණි. රවින්ගේ සිරුර කෙළින් විය. "රවින්...?" ශානිකා බියෙන් ඇසුවාය. රවින් ඇය දෙස සෙමෙන් හැරුණේය. ඔහුගේ දෑස් කළු වී තිබුණි. ඔහු බිම වැටී තිබූ ඒ අශුභ ලී පෙට්ටිය අතට ගත්තේය. "දැන් මම නිදහස්," ඔහු කීවේ නෙත්මි මීට පෙර කතා කළ ඒ බිහිසුණු, ද්විත්ව කටහඬිනි. ඔහු සෙමෙන් අඳුර දෙසට පිය නැගුවේ, ශානිකාගේ සහ සිහි නැති දියණියගේ හැඬුම් හඬ මැදය. ගුරුන්නාන්සේ බිම වාඩි වී, පරාජිතව හිස වැනුවේය. බැඳීම කැඩී තිබුණත්, අමනුෂ්‍යයා දැන් වඩාත් ශක්තිමත් සිරුරක, නිදහසේ සැරිසරන්නට ගොස් අවසන්ය.